Lees meer uit deze Versch Geperst
Koen Crucke
Ik ontmoet Koen Crucke in café De Houten Klara, recht over de artiesteningang van de Stadsschouwburg. Hij is stipt op tijd. Voor me staat een joviale man, goedlachs en enorm goed gezind. Hij vertelt me dat hij getrouwd is, en dat hij ondertussen zelfs een zoon heeft geadopteerd die binnenkort zelf gaat trouwen. We roddelen even over The Sound of Music, alvorens we het interview starten...
HOLEBI
Wanneer had u door dat u homo bent?
Ik had al vrij vroeg door dat ik op jongens viel. Ik ben wel met meisjes geweest, maar ik voelde me het veiligst en het beste bij een jongen. Ik denk dat ik het al door had op m’n 10 of 12 jaar. Ik kreeg kriebels als ik een mooie jongen zag. Dat was niet normaal volgens de normen, maar ik heb me dat eigenlijk niet aangetrokken.
Kreeg u dan negatieve reacties?
Op school natuurlijk. Ze zagen ook wel dat ik verwijfde trekken had en rond hing met de verwijfde jongens van de klas. Met de macho’s mee voetballen was niets voor mij, dus uiteraard spotten ze dan wel met je. Je weet wel wat kinderen kunnen zeggen, maar ik verzette me er wel tegen.
En thuis?
Mijn vader ontdekte het toen ik al wat ouder was, een jaar of zeventien. Ik had toen een vriend, een Duitser. Ik was vreselijk verliefd op hem. Hij was wat ouder dan mij, maar het was een gast die niets deed. Heel der dagen rondlopen en niet werken. En natuurlijk gaf ik hem dan al eens wat spaarcentjes om hem te helpen. Op een keer werd er ingebroken in de auto’s in onze straat en mijn vader had de dief gezien en moest foto’s gaan kijken in het politiebureau. Hij herkende mijn Rudolf. Ik mocht niet meer met hem omgaan en “weet ge wel dat die gast ook voor de mannen is!”. Ik zei: “En wete gij da ik ook voor de mannen ben?”. Mijn vader was vreselijk geschrokken en vond dat verschrikkelijk, maar mijn moeder reageerde dat ze het al tijdje wist. Een moeder weet dat soort dingen sneller dan een vader hé.
Mijn vader wilde met mij naar een psychiater gaan maar ik heb hem gevraagd me zelf de jongen van mijn leven te kiezen. Mij te laten zijn wie ik ben. En uiteindelijk hebben ze er toch vrij vlug mee ingestemd... Een tijdje later ontmoette ik mijn huidige levensgezel. Hij werd snel deel van de familie. Mijn vader heeft er nooit echt over gepraat, maar ook niet op een negatieve manier.
In een interview vroeg men mijn moeder ooit wat ze ervan vond dat ze een homoseksuele zoon heeft, en ze antwoordde dat ze liever had dat ik gelukkig ben met een man dan dat ik een vrouw en kinderen ongelukkig zou maken.
Ik had echt schitterende ouders.
Denk je dat het vaak zo loopt?
In Antwerpen hoor ik dat het wel meevalt, maar ik ken wel wat jonge mensen op het platteland of aan de zee en die hebben vaak ouders die er niet zo blij mee zijn. Die krijgen voortdurend opmerkingen van “En wanneer brengt ge eens een vriendin mee”. Dat is zo’n dorpsmentaliteit waar je nu nog steeds niet voor je geaardheid mag uitkomen. De wereld is veel harder geworden. Bij ons werd er soms wel mee gelachen en gegekscheerd maar in de wereld van nu zijn jongeren veel meer machogericht. En als je dan al een beetje verwijfd bent dan komt dat niet goed. Op scholen wordt dat niet aanvaard. Ik ga veel met jonge mensen om en ik merk dat de maatschappij niet tolerant is tegenover homoseksuelen. Het is er niet op vooruit gegaan.
Lesbienne mag je zijn. Daar willen ze graag mee in de koffer duiken, maar jongens? Alsjeblieft, nee! Daar krijg je ziektes van.
In Nederland is het ook verslechterd. In Amsterdam wordt je tegenwoordig ineen getimmerd als je hand in hand loopt.
En in de media?
Ik heb er nooit over gezwegen. Ik zal dat ook nooit doen. Je hebt zelfs bekende mensen die met meisjes op de cover staan en dan vertellen dat dat hun vriendin is. Ik zal zo iets nooit doen. I am what I am.
Ik heb collega’s die al jaren samen zijn, maar als ze op vakantie gaan vertrekken ze elk apart. Of ze gaan apart in het vliegtuig zitten. Iedereen weet het, maar niemand schrijft het. We leven gelukkig in een land waar de pers nog vrij vriendelijk is.
Hebt u ooit rollen ofzo geweigerd gekregen vanwege uw geaardheid?
Neen, nooit geen last mee gehad. Men zal me ook niet vragen om de kapitein te spelen in The Sound of Music of een andere machovent. In ons vak is dat geen probleem, men is er veel opener.
Hoe zat het uitgaansleven vroeger in elkaar?
Wij hadden ook onze plaatsen. Ik ging regelmatig op café. Ik zat in het operaleven, dus ik kon jammer genoeg niet te laat blijven. Ik ben nogal een gevaarlijke op café, ik blijf gemakkelijk plakken. Ik ga nog steeds graag weg. Ik zit vaak in Casa Rosa in Gent met het jonge volk, en vanavond denk ik dat ik eens ‘t stad (hij zegt het op z’n Antwerps, red.) inga. Ik ga de Twilight nog eens bezoeken. Het is leuk om bekend te zijn. “Ha, daar zit Koen Crucke” hoor je dan en dan willen ze allemaal rond mij zitten. Ik geniet ontzettend veel van het leven. Ik zit niet graag in mijn peignoir naar televisie te kijken, dan ga ik liever eens naar alle bars in Gent. Je kan me daar af en toe spotten.
SOUND OF MUSIC
Je speelt mee in the Sound of Music. Die musical is erg geliefd in het homomilieu.
Absoluut, ik vind het zelf een hele leuke musical. Ik ben nog steeds ontroerd als ik hem zie.
U speelt de rol van Max Detweiler. Er bestaan twijfels over zijn geaardheid.
Ik denk dat hij hetero is. Maar je weet dat niet hé. Misschien zit de kapitein stiekem aan de jongens te prutsen? Of is de baronnes voor de vrouwen? Het is een personage dat draait naar de wind. Er is niet zo veel over hem geweten. Als ik de rol speel denk ik daar niet aan. Ik had er eerlijk nog nooit over nagedacht.
Ik dacht dat ik een primeur vasthad.
Ik zal hem speciaal voor jou eens heel verwijfd spelen. (lacht)
Waar bent u momenteel allemaal mee bezig?
The Sound of Music uiteraard. Ik ga ook een tournée doen met Willy Claes. Er komt nog een boek uit: ‘De geheime adresjes van Koen Crucke’. Verder een hoop concerten en een paar Samson-shows. Daarna nog de tournée van The Sound of Music in Nederland.
Ik ben erg druk bezig!
Ik heb ook net een roman geschreven. Daarin zal veel staan over homoseksualiteit. Ik denk dat hij ook voor jullie erg interessant kan zijn. De titel mag ik nog niet verklappen, want ik moet hem eerst nog aan de uitgeverij afgeven.
Er staat nog veel op het programma, ik wil nog lang niet stoppen.
We kijken uit naar uw komende projecten! Bedankt, en misschien komen we je nog wel ergens tegen op cafe!
Lees ook zeker onze review van The Sound of Music